مثل شاخه های درختان که بگوشند
به اولین ضربه های تبر
همانطور هم آن صبح
دستورها
به گوشم می رسید
در همان لحظه
خاطرات پیرکه مرده می پنداشتمشان
در فکرم جولان می دادند
گویی هق هق گریه بودند
هق هق گریه های زخم آلود گذشته ها برای فردایی که هرگز فرا نمی رسید
آن روز صبح
اراده
تنها آرزویم بود.
امید؟
آن هم از دست می رفت
اما حتی یک لحظه هم پشیمان نشدم
که چرا جوخه انتظار می کشد.
----------------------------------------
جان می دهم به گوشه ی زندان سرنوشت
سر را به تازیانه ی او خم نمی کنم!
افسوس بر دو روزه ی هستی نمی خورم.
زاری بر این سراچه ی ماتم نمی کنم!
با تازیانه های گرانبار جانگداز
پندارد آن که روح مرا رام کرده است!
جان سختی ام نگر،که فریبم نداده است
این بندگی،که زندگی اش نام کرده است!
بیمی به دل ز مرگ ندارم که زندگی ،
جز زهر غم نریخت شرابی به جام من.
گر من به تنگنای ملال آور حیات،
آسوده یک نفس زده باشم حرام من!
تا دل به زندگی نسپارم ، به صد فریب،
می پوشم از کرشمه ی هستی نگاه را.
هر صبح و شام چهره نهان می کنم به اشک،
تا ننگرم تبسم خورشید و ماه را!
ای سرنوشت،از تو کجا می توان گریخت؟
من راه آشیان خود ازیاد برده ام.
یک دم مرا به گوشه ی راحت رها مکن.
با من تلاش کن که بدانم نمرده ام!
ای سرنوشت،مرد نبردت منم،بیا!
زخمی دگر بزن که نیافتاده ام هنوز.
شادم از این شکنجه خدا را،مکن دریغ،
روح مرا در آتش بیداد خود بسوز!
ای سرنوشت،هستی من در نبرد توست!
بر من ببخش زندگی جاودانه را!
منشین که دست مرگ ز بندم رها کند،
محکم بزن به شانه ی من تازیانه را!
----------------------------------------
در شهر خیالم
همه می دانند
فردا آبی نیست!
رنگین کمان
پل امروز به فرداست
فردا هفت رنگ است!
آسمان شب
رنگین کمان دارد!
